In memoriam Jacolien Lambregtse

Jacolien Lambregtse

29 oktober 1966 - 6 juli 2017

In dierbare herinnering.

Moeder van Godly Play Nederland

Zij leerde ons tijd te nemen

         ons te verwonderen

         het uit te houden in niet-weten

         en dat te exploreren

       … en God kwam zo dicht bij…

Wat zou Jacolien dat vreemd vinden,
dat wij over haar spreken
met grote woorden.
Zij zou het niet doen.
Het zijn in ieder geval woorden van grote liefde, genegenheid en dankbaarheid.
Om wie zij was en om wat zij ons heeft gegeven.

Jacolien zelf zou spreken met een gedicht en een beeld.

Jacolien was warm en hartelijk en velen konden dat proeven
In een echte omhelzing
Uit de warme blik in haar ogen voor jou
In de gastvrijheid die zij gaf,
Met cake en koek en chocola,
Met tijd voor jou.
Met echte vragen,
Onderzoeksvragen,
      geen vragen of woorden om je in slaap te sussen.
Tijd om het uit te houden bij dat wat ongemakkelijk is, 
       niet te vatten is, dat wat je verwondering opwekt,

       en ook een spoor om verder op onderzoek te gaan.
Tijd om diepte te zoeken.

Jacolien haar eigen leven was gevuld met zoeken, studeren, verbeelden, verwoorden, niets zomaar voor ’waar’ aannemen, of als ‘vaststaand’.
Zij zocht en was steeds in beweging.
Haar grote liefde voor muziek, voor taal, voor beelden vulden en inspireerden haar.

Haar passie was om mensen toe te rusten om met kinderen een ontdekkingstocht te kunnen maken
naar dat wat wij kunnen noemen de verborgen aanwezigheid van God.

Wat Jacolien daarin ontdekte was dat dit minstens van je vraagt
zorgvuldigheid, integriteit, verwondering, wederkerigheid, intuïtie, spel en zelfkritiek.

Eerder noemden we Jacolien Moeder van Godly Play Nederland.
Zij heeft de beweging in Nederland gegeven wat ze nodig had om te groeien,
Het omarmt met zachtheid en warmte.
En dat laat niet onverlet dat zij ook streng kon zijn, zoals een moeder.
Niet omdat dit leuk is, maar nodig, om te groeien, het goede  te vinden.

En terwijl GP groeide, heeft ze zich ook langzaam moeten terugtrekken.
Dat is iets wat moeders doen, afstand nemen, overgeven in vertrouwen
en toch steeds beschikbaar blijven, met raad en daad en warmte.

Nu Jacolien er niet meer is voelen we ons verweesd,
Moet er een nieuw evenwicht gevonden worden
En gaan we verder met wat zij ons leerde en voordeed.
We hebben verder te weven en Jacolien zal daarbij altijd een van de dragende draden, de schering, blijven.

Zij zal door zovelen herinnerd worden om  haar wijsheid,
haar vriendelijkheid, zachtheid en haar kracht.

Jacolien gaf ons eens een tekst mee bij een studiedag.
In een gouden doosje.
Een tekst die zo zeer verbonden is met Jacolien haar hele wezen:

Nadat ze genoeg gegeten en gedronken hadden, deelde Jezus brood en wijn met hen en zei hen dat hij altijd bij hen zou zijn, vooral in het breken en delen van brood en wijn. Ze begrepen niet wat hij bedoelde, maar ze vergaten het ook niet.
Hij vroeg hen ook om elkaar lief te hebben en hij liet hen zien hoe ze voor elkaar konden zorgen door hun voeten te wassen.

De vlam van het licht van Jacolien is veranderd,… zie je?.....….